是季沐舒发来的qq消息。
余墨白:“还没,咋了。”
“啊?”
“不进来我可就关门了啊。”
“冬亦可找你了吗?”
另一边,余墨白刚准备玩会儿游戏,就听见门被敲响。
看着季沐舒纠结的表情,余墨白笑呵呵的看着她,“说了,忘了。”
“行了,时间差不多了,回去吧。”
“行了,这又没人,别演了。”
听到这句话,季沐舒差点哭了。
求追读就一个字,我说了好多次。
求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读求追读
(本章完)